Cassandra Clare - Mechaniczny książę

Jeju, jak mnie tu dawno nie było... Ale cóż... nie bardzo mam czas ;( Druga klasa liceum = masakra! Już pierwszego dnia coś robiliśmy, mam tonę zadań domowych, a na dokładkę sprawdzian z całego oświecenia i dwie czy trzy kartkówki... Tak że recenzje będą dość rzadkim zjawiskiem, bo zależy mi na dobrych ocenach z przedmiotów ścisłych, czyli tych, które mi odpadają po tym roku. I muszę się ostro przyłożyć do angielskiego i historii, bo muszę je zdać na maturze na rozszerzeniu najlepiej, jak się da. A sam angielski jest mi bardzo potrzebny do mojego szurniętego planu ;> Ale przejdźmy do rzeczy, bo już wystarczająco was zanudziłam sprawami prywatnymi...

Trio znowu w akcji

Mechaniczny książę to druga część trylogii Diabelskie maszyny opowiadającej o losach Theresy Gray. Pierwszy tom pochłonęłam w mgnieniu oka. Jednak, jak wiadomo, z wieloma seriami jest tak, że kontynuacje są o wiele słabsze i nudne. Czy w tym przypadku można powiedzieć to samo? Przekonajcie się.

Tessa nadal przebywa w Londyńskim Instytucie Nocnych Łowców. Znalazła tam spokój i bezpieczeństwo. Niestety, okazuje się ono nietrwałe, bowiem pewne osoby chcą odsunąć Charlotte Branwell od kierowania Instytutem. Panna Gray byłaby wtedy zdana na siebie, stałaby się łatwym celem dla Mistrza. Z pomocą przyjaciół dziewczyna odkrywa, że jego wojna z Nocnymi Łowcami jest bardzo osobista i ma związek z tragedią, która spotkała go wiele lat wcześniej. Kolejnym problemem jest fakt, iż serce Tessy bije coraz mocniej dla Jamesa, mimo silnej tęsknoty za Williamem Herondale’em. Jak skończy się ta historia? Który z chłopców stanie się dla dziewczyny ważniejszy? Do czego potrzebuje jej Mistrz? I wreszcie – kim lub czym jest Tessa?

Po skończeniu Mechanicznego anioła z wielką niecierpliwością czekałam na ukazanie się kolejnego tomu trylogii. Gdy tylko zdobyłam egzemplarz, z wielkim entuzjazmem i ciekawością zaczęłam czytać, czego zdecydowanie nie żałuję.

Akcja książki nie ogranicza się tylko i wyłącznie do Londynu. Oprócz mrocznego serca wiktoriańskiej Anglii, autorka zabiera czytelnika także do Yorkshire, gdzie bohaterowie muszą się udać w pewnej sprawie, a ostatecznie wynika z tego powodu sporo zamieszania. Clare dokładnie opisuje Instytut w Yorku i wiele innych intrygujących swoją tajemniczością miejsc.

Elementem, który wprost uwielbiam w książkach Cassandry, są bohaterowie. Arogancki Will już w pierwszej części podbił moje serce. Tutaj jednak był trochę inny. Od razu widać, że mur, którym się otaczał, zaczął się walić, co spowodowało pewne zmiany w jego zachowaniu. Zawsze miły Jem również zdobył moją sympatię, choć jest bohaterem zbyt idealnym. Zaradna Tessa także daje się lubić. Henry’ego było mi trochę szkoda, a jego żona – Charlotte – niezmiennie przypomina mi jedną z moich znajomych, a ostatnio również Redaktorkę Naczelną Efantastyki. W powieści nie mogło oczywiście zabraknąć jednej z najciekawszych postaci, jakie kiedykolwiek poznałam – Magnusa Bane’a. Czarownik jak zwykle wywoływał uśmiech na mojej twarzy samym pojawieniem się.

Autorka stworzyła niesamowity i pełny niebezpieczeństw świat, który po raz kolejny całkowicie mnie pochłonął. Bez końca mogłabym czytać o Nocnych Łowcach walczących z demonami i broniących ludzi. Na dużą pochwałę zasługuje fakt, że przedstawione uniwersum nie jest idealne. Na każdym kroku można spotkać zdrajców, intrygantów czy dwulicowe postacie dbające tylko o własny interes.

Kolejnym plusem Mechanicznego księcia jest okładka. Widnieje na niej młoda kobieta w szaro-fioletowej sukni wprost z epoki wiktoriańskiej. Ciemne włosy luźno opadają jej na ramiona. Twarz pozbawiona jest emocji. Nad nią widnieje napisany ozdobną czcionką tytuł książki, a niżej nazwisko autorki. Na jasnym tle widać najróżniejsze tryby, a po lewej także litery jak z listu bądź jakiegoś dziennika. Całość stwarza wrażenie tajemniczości i przykuwa wzrok.

 Ku mojemu ubolewaniu, w powieści znalazło się sporo błędów. Zaczęło się bardzo dobrze, nie zauważyłam prawie niczego. Jednak im bardziej zagłębiałam się w książkę, tym więcej znajdowałam błędów. W wielu miejscach brakowało znaków interpunkcyjnych lub były nieodpowiednie. Jednak najbardziej kłuły w oczy literówki, od których roiło się w dalszych rozdziałach.

Powieść wydrukowana jest czytelną czcionką, którą dobrze się czyta, nie męczy ona wzroku. Przed każdym rozdziałem, którego tytuł napisany jest dużymi literami, znajdują się cytaty najróżniejszych twórców, zarówno XIX-wiecznych, jak i żyjących wiele lat wcześniej. Jest to ciekawy zabieg, który stanowi bardzo dobre wprowadzenie do tego, co czeka czytelnika na najbliższych stronach.

Warto zaznaczyć, że książka nie niszczy się zbyt szybko. Po przeczytaniu właściwie nie widać na niej żadnego śladu używania. Wygląda tak, jakby dopiero wyszła z drukarni.

Mechaniczny książę zdecydowanie dorównuje pierwszemu tomowi trylogii. Choć autorka skupiała się tutaj głównie na skomplikowanym wątku miłosnym i poszukiwaniach Mistrza, nie zabrakło szybkiej akcji i zapierających dech w piersi walk. Znalazło się także miejsce dla humoru zawartego w dialogach bohaterów oraz niektórych sytuacjach. Tym, którzy mieli już styczność z Diabelskimi maszynami, polecam drugą część, a osobom nie znającym twórczości Cassandry Clare, radzę szybko się z nią zapoznać.

Autor: Cassandra Clare

Tytuł oryginału: The Clockwork Prince

Seria: Diabelskie maszyny tom 2

Wydawnictwo: MAG

Data wydania: maj 2012

Tłumaczenie: Anna Reszka

ISBN: 978-83-7480-249-9

Liczba stron: 464